Demontaż fabryki zbrojeniowej. 

 Jakub Berman, prominentny członek Biura Politycznego PPR, w swoich powojennych wspomnieniach tak opisywał skomplikowane i dramatyczne położenie ekonomiczne tzw. Ziem Odzyskanych w 1945 roku: „Sowieci traktowali je jako swoje wojenne trofea i uważali, że znajdujące się tu dobra nie są nasze, tylko poniemieckie. Więc ich prawa do nich są bezsporne. Powołali u siebie tzw. trofiejnyje komandy, których głównym zadaniem było ściąganie jak największej liczby trofeów. Udało im się to szczególnie w pierwszych miesiącach, kiedy nie panowaliśmy nad sytuacją, a wyzwolonymi ziemiami rządzili wyłącznie wojskowi komendanci radzieccy”.

 Rzeczywiście, tuż po przejściu przez ziemię noworudzką oddziałów 1 Frontu Ukraińskiego oraz fali masowych, chaotycznych kradzieży dokonywanych przez pospolitych szabrowników, tereny te stały się świadkami systematycznego, centralnie planowanego demontażu dolnośląskiego przemysłu.

 Podwaliny pod ten proceder dały ustalenia konferencji jałtańskiej, na której przywódcy mocarstw określili wstępne sumy płatności reparacyjnych ze strony pokonanej III Rzeszy. Wkrótce potem w Moskwie powołano do życia Komitet Specjalny przy Państwowym Komitecie Obrony ZSRR (GKO). Jego głównym i jedynym zadaniem było precyzyjne przygotowanie list fabryk oraz zakładów produkcyjnych wyznaczonych do całkowitej likwidacji i wywózki na Wschód.

 Sama procedura typowania konkretnych fabryk była niezwykle uproszczona, choć każdorazowo wymagała ostatecznej akceptacji Kremla. Działający na Dolnym Śląsku przy 1 Froncie Ukraińskim przedstawiciele wspomnianego Komitetu Specjalnego osobiście wizytowali poszczególne zakłady, po czym w krótkich telegramach opisywali ich stan techniczny oraz wartość maszyn. Taki meldunek trafiał bezpośrednio na biurko Józefa Stalina. Gdy Państwowy Komitet Obrony wydawał oficjalne postanowienie, radzieckie ekipy natychmiast przystępowały do rozbiórki.

 W ten sposób od marca do końca lipca 1945 roku z obszaru całego Dolnego Śląska wywieziono kompletne wyposażenie dziesiątek fabryk związanych z metalurgią, hutnictwem, energetyką, a także z przemysłem spożywczym. Sowieci nie ograniczali się jednak wyłącznie do wielkich zakładów – ich łupem padały całe kilometry torów kolei wąskotorowych, strategiczne zapasy nasion rolniczych, narzędzia takie jak łopaty czy topory, a nawet magazyny papieru.

Zdjęcie ukazujące kopalnie Wacław, która na potrzeby zbrojeniowe została zamknięta, a na jej terenach powstał zakład zbrojeniowy Dynamit Aktolion Gesellschaft.

 W ten sam bezwzględny sposób przesądzono o powojennym losie potężnego zakładu zbrojeniowego w Ludwikowicach Kłodzkich, który w latach wojny stanowił część struktur słynnego koncernu amunicyjnego Dynamit-Actien-Gesellschaft (DAG). Fabryka ta powstała w październiku 1940 roku na zrekultywowanych terenach dawnej, zamkniętej po katastrofie kopalni węgla kamiennego Wenceslausgrube (znanej później jako kopalnia „Wacław”) w kolonii Mölke (powszechnie nazywanej po wojnie Miłkowem).

 Z niezwykle cennej relacji naocznego świadka tamtych dni, Kazimierza Olszewskiego, wynika, że w ludwikowickich zakładach na masową skalę produkowano miny, amunicję przeciwlotniczą oraz przeciwpancerną, a także bomby lotnicze. Cały rozległy teren fabryczny był ze względów bezpieczeństwa i tajemnicy wojskowej podzielony na ściśle odizolowane sektory – do dziś zresztą nie ma pełnej jasności, w których konkretnie strefach wytwarzano poszczególne rodzaje wyrobów finalnych.

 Ta doskonale zamaskowana fabryka amunicji funkcjonowała na pełnych obrotach niemal do ostatnich dni wojny, stanowiąc łakomy kąsek dla radzieckich brygad demontażowych.

Fragment zdjęcia lotniczego GX11690-017 ( źródło Archiwum NARA) wykonane w styczniu 1945 r., ukazujące zakład zbrojeniowy Dynamit Aktolion Gesellschaft w Ludwikowicach Kłodzkich

 Zakład został zdemontowany na podstawie decyzji nr GOKO-9022cc z dnia 8 czerwca 1945. Według tego rozkazu demontaż miał się rozpocząć nie później niż 20 czerwiec 1945 r. a zakończyć 20 lipca tego samego roku. Pracami demontażu miał zająć się Szef Departamentu Trofeów Armii Czerwonej – T. Valhitov.

 Sprzęt produkcyjny z zakładu Dynamit Aktolion Gesellschaft znajdującego się w Ludwikowicach Kłodzkich został przewieziony          do Ludowego Komisariatu Amunicji nr 121 we wsi Seltso.

Zakład zbrojeniowy w Ludwikowicach Kłodzkich został zdemontowany na podstawie decyzji nr GOKO-9022cc z dnia 8 czerwca 1945.