W Ścinawce Dolnej, tuż obok starego mostu, pod którym przepływa kapryśna rzeka Ścinawka, znajduje się wyjątkowy monument. To jedyny postawiony po 1945 roku pomnik w tej miejscowości, będący niemym świadkiem i pamiątką tragicznych wydarzeń, do jakich doszło tutaj w dniach 29–31 maja 1965 roku. Dwa lata po tej katastrofie, w miejscu dramatu uroczyście odsłonięto pamiątkowy obelisk, który wykonali kamieniarze z Radkowskich Zakładów Kamienia Budowlanego.

 Ta górska rzeka już wielokrotnie dawała się we znaki lokalnej społeczności. Jej gwałtowne wezbrania regularnie zatapiały okoliczne ulice i gospodarstwa. Największe straty i zniszczenia w okresie powojennym przyniosły wielkie fale powodziowe w latach 1948, 1965, 1978, 1980, 1992, 1997 oraz 1998.

 Powódź w 1965 roku była kolejnym kataklizmem, podczas którego zalane zostały liczne domostwa w dolinie Ścinawki. Pierwsze podtopienia wystąpiły już 29 maja, jednak najgorsze nadeszło następnego dnia. Późnym popołudniem 30 maja 1965 roku z jednego z zalanych budynków zaczęła wzywać pomocy przerażona, chora dziewczynka. Jej rodzice, na skutek nagłego odcięcia drogi przez wezbraną rzekę, utknęli bezradnie na drugim brzegu.

Na ratunek natychmiast wezwano saperów z Sudeckiej Brygady Wojsk Ochrony Pogranicza w Kłodzku. Akcją dowodził osobiście kapitan Jan Walaszczyk – szef saperów brygady. Wojskowi nadjechali od strony szosy Kłodzko–Radków i zatrzymali się na samym skraju rwącego rozlewiska. Przez szalejący żywioł nie dało się przedrzeć w żaden inny sposób, dlatego do przeprowadzenia akcji ratunkowej zdecydowano się użyć składanej łodzi desantowej.

Na jej pokład, oprócz dowodzącego szefa saperów, weszli:

• kpr. Antoni Barmin – pomocnik dowódcy plutonu,

• st. szer. Wojciech Kubacki – saper,

• kpr. Zdzisław Otto – dowódca drużyny saperów,

• plut. pchor. Zenon Szczepanik – dowódca plutonu saperów.

Pocztówka z początku XX wieku przedstawiająca kapryśną rzekę Ścinawkę. 

 Kiedy łódź znalazła się w głównym nurcie, rwący prąd rzeki nagle odebrał żołnierzom kontrolę nad sterownością. Bezradna wobec żywiołu jednostka została z ogromną siłą wepchnięta wprost pod stary, drewniany most. W momencie zderzenia kapitan Jan Walaszczyk zdołał w ostatniej chwili chwycić się barierki konstrukcji, dzięki czemu jako jedyny natychmiast uratował swoje życie.

 Pozostali czterej żołnierze zostali gwałtownie wyrzuceni z łodzi i natychmiast zniknęli w spienionym nurcie. Jedynie plutonowy podchorąży Zenon Szczepanik, walcząc o przetrwanie, ostatkiem sił zdołał uchwycić się gałęzi podtopionego drzewa kilkadziesiąt metrów dalej i z trudem ocalał. Trzej pozostali saperzy nie mieli tyle szczęścia – porwała ich rzeka. Ich ciała odnaleziono dopiero po opadnięciu wielkiej wody; zwłoki jednego z nich silny prąd zniósł aż kilka kilometrów od miejsca katastrofy, gdzie natrafiono na nie dopiero po dwóch dniach poszukiwań.

  Bohaterscy żołnierze zostali odznaczeni przez Radę Państwa medalami „Za Ofiarność i Odwagę”, a dowódca Sudeckiej Brygady Wojsk Ochrony Pogranicza awansował pośmiertnie trzech żołnierzy na wyższe stopnie wojskowe i zostali wpisani do Honorowej Księgi Czynów WOP. 

W obelisk została wmurowana tablica, na której widnieje  napis:

„W tym miejscu w czasie niesienia pomocy dla powodzian w dniu 30 maja 1965 roku, zginęli śmiercią żołnierską:

- plut. Antoni Barmin

- plut. Zdzisław Otto

- kpr. Wojciech Kubacki.

Cześć ich pamięci!”