W czasie II wojny światowej w Ludwikowicach Kłodzkich — noszących wówczas niemiecką nazwę Ludwigsdorf i znajdujących się w granicach III Rzeszy — doszło do szeregu hitlerowskich zbrodni. Wiele z nich do dzisiaj nie ujrzało światła dziennego.

 W latach 1941–1945 w miejscowości funkcjonowały trzy obozy dla robotników przymusowych i więźniów różnej narodowości. Większość z nich pracowała na rzecz przemysłu zbrojeniowego w zakładach „Dynamit Fabrik AG in Ludwigsdorf Kreis Glatz”. W fabryce produkowano amunicję przeciwlotniczą i przeciwpancerną, miny, bomby oraz granaty. Zakład nie korzystał z podwykonawców — na jego terenie znajdowała się pełna linia produkcyjna: od mielenia prochu, przez jego sortowanie i parowanie, aż po umieszczanie ładunków w łuskach pocisków czy bomb. Teren fabryki podzielony był na cztery sektory (Abschnitt I–IV). Łącznie zatrudniano tam około 4000 osób, z czego od 2500 do 3000 stanowili obcokrajowcy i więźniowie obozów.

Zdjęcie ukazujące kopalnie Wacław, która na potrzeby zbrojeniowe została zamknięta,

a na jej terenach powstał zakład zbrojeniowy Dynamit Aktolion Gesellschaft.

 Najbardziej niszczycielska dla zdrowia była praca przy dozowaniu prochu. Pozbawieni jakichkolwiek środków ochrony osobistej więźniowie wdychali pył bezpośrednio do płuc, co wywoływało silne ataki kaszlu. Unoszące się chmury pyłu i gazu prowadziły do ciężkich chorób serca, płuc oraz oczu. Z czasem skóra i włosy pracowników przybierały żółto-zielony, zielony lub czerwony odcień, a na ich ciałach pojawiały się bolesne owrzodzenia. Większość z nich nie dożyła końca wojny. Do masowej śmiertelności przyczyniały się również niekończące się apele, głodowe racje żywnościowe, brak podstawowych warunków sanitarnych oraz wycieńczające marsze z obozu do fabryki.

 Konsekwencje tych warunków opisała w swoich zeznaniach była więźniarka, Giza Klein: „Wielu ludzi zachorowało na płuca z powodu prochu. Byliśmy bardzo brudni. Nie można było się umyć. Wszystko było zielonkawo-żółte od prochu. Ręce były poparzone od prochu. Chleb też miał gorzki smak. Nie było wszy ani pluskiew – uciekały przed prochem. Proch zabijał wszystko”.

 Więźniowie ginęli nie tylko z powodu wycieńczenia, ale byli także bezpośrednio mordowani przez strażników SS oraz kapo. Z relacji świadków wynika ponadto, że część z nich poddawano okrutnym testom farmaceutycznym (podawano im nieznane zastrzyki i tabletki). Mimo niezwykle wysokiej śmiertelności stan osobowy w fabryce nie malał — brakującą siłę roboczą stale uzupełniano nowymi transportami Żydów kierowanymi z innych obozów.

Zdjęcie ze zbirów Paweła Dec- pasjonaty historii okolic Jugowa. Zdjęcie przedstawia na drugim planie czynną elektrownię

i górę Włodyka w Ludwikowicach Kłodzkich.

 Do dziś nie ustalono dokładnej liczby więźniów, którzy stracili życie w Ludwikowicach Kłodzkich. Po wojnie członkowie Główniej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich dotarli do naocznych świadków, a protokoły z ich przesłuchań znajdują się obecnie w archiwach państwowych w Polsce i za granicą.

Artykuł z 10 listopada 1946 roku dwutygodnika „Nowe Życie” Trybuny Dolnośląskiej Komitetu Żydowskiego obrazujący nam uroczystość żałobną zamordowanych pracowników w Ludwikowicach Kłodzkich podczas II wojny światowej.

W 1946 roku, w wyniku prac Komisji, zlokalizowano jedno z miejsc pochówku. Część rodzin ekshumowała swoich bliskich, by przenieść ich do rodzinnych miejscowości, natomiast dla pozostałych utworzono zbiorową mogiłę. Przebieg uroczystości pogrzebowych opisał dwutygodnik „Nowe Życie” (Trybuna Dolnośląska Komitetu Żydowskiego) z 10 listopada 1946 roku (artykuł pozyskany od Pawła Jeżewskiego, pasjonata historii okolic Nowej Rudy):

„W Ludwikowie (pow. Kłodzko), gdzie podczas okupacji znajdował się obóz koncentracyjny i gdzie obecnie znajduje się bratnia mogiła 560 umęczonych Żydów, odbyła się uroczystość żałobna, w której brał udział oprócz delegacji Powiatowego Komitetu żydowskiego i przedstawicieli Komitetu Żydowskiego w Nowej Rudzie cała ludność żydowska Ludwikowa i szerokie rzesze Żydów okolicznych miast. Na uroczystość przybyli także pierwszy sekretarz PPR w Ludwikowie i przewodniczący miejscowej Rady Gminnej…”

Podczas ceremonii odczytano 150 nazwisk bestialsko zamordowanych Żydów. Tożsamość pozostałych z 560 pochowanych tam osób do dziś pozostaje nieznana. Mogiła znajdowała się w lesie powyżej budynków fabryki amunicji, na zboczu góry Włodyka (tzw. Abschnitt IV), leżącej między elektrownią a drogą prowadzącą do Jugowa.

Fragment zdjęcia lotniczego wykonanego 11 grudnia 1944r. nad terenem fabryki amunicji w Ludwikowicach Kłodzkich.
W centralnej części zaznaczone jest miejsce gdzie zlokalizowana była największa ilość mogił. [Zdjęcie pochodzi ze zbiorów NARA]